Stal nierdzewna jest zabezpieczona przed korozją cienką, nieprzepuszczalną warstwą powierzchniową - warstwą pasywną - która składa się głównie z tlenku chromu.
Zawartość tlenu w atmosferze lub natlenionych roztworach wodnych jest z reguły wystarczająca do powstania i utrzymania tej warstwy pasywnej.
Wady i niedoskonałości powierzchni powstałe podczas operacji produkcyjnych mogą jednak zakłócić proces odtwarzania warstwy i ograniczyć odporność stali na kilka typów korozji miejscowej.
Dlatego czyszczenie w końcowej fazie obróbki stali nierdzewnej jest często konieczne w celu przywrócenia właściwego stanu powierzchni pod względem czystości i odporności na korozję.
Podtopienia, rozpryski spawalnicze, niepełne wtopienia lub miejsca zajarzenia łuku to tylko kilka typowych przykładów defektów spawalniczych.
Tego typu defekty mogą wpływać zarówno na odporność na korozję miejscową, jak i na właściwości mechaniczne materiału.
W takich przypadkach defekt usuwa się zazwyczaj poprzez zeszlifowanie lub wykonanie spawania naprawczego.
Jeżeli problem dotyczy przede wszystkim przebarwień i warstw tlenkowych powstałych w strefie spoiny, stosuje się odpowiednie trawienie spoin stali nierdzewnej.
Utlenianie w wysokiej temperaturze wywołane procesami takimi jak obróbka cieplna lub spawanie tworzy warstwę tlenku o gorszych właściwościach ochronnych niż pierwotna warstwa pasywna.
Jednocześnie w metalu bezpośrednio pod tlenkiem może dojść do lokalnego zubożenia w chrom.
W celu przywrócenia odpowiedniego stanu powierzchni konieczne jest usunięcie warstwy tlenkowej oraz znajdującej się pod nią strefy zmienionej podczas spawania.
Do takich prac stosuje się pasty lub żele trawiące, a aktualne preparaty przeznaczone do tego procesu znajdziesz w kategorii środków do trawienia stali.
Nadmierne szlifowanie, śrutowanie lub nierówne szwy powstałe podczas spawania mogą powodować zwiększenie chropowatości powierzchni i sprzyjać gromadzeniu się osadów.
Wraz ze wzrostem chropowatości zwiększa się ryzyko zanieczyszczenia produktu oraz korozji powierzchni.
Podczas intensywnego szlifowania mogą również powstawać wysokie naprężenia rozciągające, które zwiększają ryzyko korozji wżerowej oraz naprężeniowego pękania korozyjnego.
Pomimo istnienia wartości granicznych dotyczących dopuszczalnej chropowatości powierzchni w określonych zastosowaniach, w procesie produkcyjnym należy ograniczać metody prowadzące do jej niepotrzebnego zwiększania.
Cząstki żelaza mogą pojawić się na powierzchni stali nierdzewnej wskutek obróbki mechanicznej lub kontaktu z niewłaściwie przygotowanym wyposażeniem.
Zanieczyszczenie może powstać również podczas przenoszenia materiałów między etapami produkcji, transportu albo wskutek osiadania pyłu zawierającego cząstki żelaza.
Cząstki te mogą korodować w wilgotnym środowisku i lokalnie zakłócać działanie warstwy pasywnej.
Po usunięciu zanieczyszczenia metalicznego konieczne może być przywrócenie odpowiedniego stanu powierzchni poprzez pasywację stali nierdzewnej.
Smary, oleje, farby, pozostałości kleju oraz inne zabrudzenia organiczne mogą utrudniać prawidłowe przygotowanie powierzchni i w niektórych warunkach sprzyjać korozji szczelinowej.
Zanieczyszczenia tego typu mogą także wpływać na czystość produktu mającego kontakt z urządzeniem oraz uniemożliwiać skuteczne przeprowadzenie trawienia powierzchni.
Przed dalszą obróbką chemiczną powierzchnię należy więc dokładnie oczyścić i usunąć z niej substancje organiczne.
W przypadku powierzchni zanieczyszczonych olejami lub smarami właściwym etapem przygotowania jest odtłuszczanie stali nierdzewnej.
TRAWIALNIA.EU
Realizujemy trawienie, pasywację i czyszczenie chemiczne stali nierdzewnej zgodnie z normami ASTM A380 i ASTM A967, wyjazdowo u klienta oraz w trawialni zanurzeniowej w Tarnowskich Górach.
Działamy na podstawie certyfikatów ISO 9001, ISO 14001 i ISO 45001 potwierdzonych przez Bureau Veritas.
Nie przegap najważniejszej konferencji biznesowo-naukowej roku!
Wspieramy edukację dzieci - dochód trafia do Fundacji Serca Kreacja
