W przemyśle, w którym bezpieczeństwo i kontrola zanieczyszczeń mają szczególne znaczenie, można spotkać wymagania dotyczące czystości tlenowej oraz wymagania czystości stosowane w sektorze jądrowym.
Nie są to jednak dwa równorzędne i uniwersalne standardy, ponieważ każdy z tych obszarów wynika z innych zagrożeń oraz innych wymagań eksploatacyjnych.
Czystość tlenowa koncentruje się przede wszystkim na usunięciu zanieczyszczeń, które mogłyby zwiększyć ryzyko zapłonu w środowisku bogatym w tlen.
W sektorze jądrowym wymagania dotyczące czystości mogą natomiast obejmować kontrolę cząstek, zanieczyszczeń chemicznych i innych substancji istotnych dla konkretnego komponentu, układu lub procesu.
Czystość tlenowa odnosi się do odpowiedniego przygotowania materiałów i urządzeń przeznaczonych do pracy w środowisku tlenowym lub wzbogaconym w tlen.
W takich warunkach oleje, smary, pozostałości organiczne, cząstki stałe i inne zanieczyszczenia mogą zwiększać ryzyko zapłonu.
Dlatego podstawowym celem procesu jest ograniczenie obecności substancji niedopuszczalnych dla danego zastosowania tlenowego.
Wymagania te mogą dotyczyć między innymi instalacji gazów technicznych, rurociągów, zaworów, armatury, zbiorników i innych komponentów przeznaczonych do kontaktu z tlenem.
Sposób przygotowania powierzchni zależy od rodzaju materiału, geometrii elementu, rodzaju zanieczyszczeń oraz wymaganego poziomu czystości.
Zakres procesu może obejmować odpowiednie odtłuszczanie, mycie, płukanie oraz kontrolę stanu powierzchni.
Profesjonalne czyszczenie elementów do pracy w tlenie powinno być prowadzone zgodnie z wymaganiami właściwymi dla konkretnego zastosowania.
Jednym z dokumentów wykorzystywanych przy określaniu poziomów czystości i metod czyszczenia urządzeń przeznaczonych do środowisk wzbogaconych w tlen jest ASTM G93.
Znaczenie ma również odpowiednie zabezpieczenie elementu po zakończeniu procesu, ponieważ ponowny kontakt z olejem, brudnymi narzędziami lub niewłaściwym opakowaniem może doprowadzić do wtórnego zanieczyszczenia.
W sektorze jądrowym nie funkcjonuje jeden uniwersalny poziom określany po prostu jako „czystość nuklearna”.
Wymagania dotyczące czystości są dobierane do rodzaju komponentu, jego funkcji, etapu produkcji lub montażu oraz specyfikacji konkretnego projektu.
Mogą one obejmować ograniczenia dotyczące obecności cząstek stałych, olejów, smarów, pozostałości chemicznych, wilgoci lub innych zanieczyszczeń, które mogłyby wpływać na funkcjonowanie układu.
W niektórych zastosowaniach szczególne znaczenie ma również kontrola zanieczyszczeń radioaktywnych, ale jest to odrębny problem od zwykłej czystości produkcyjnej komponentów.
Proces przygotowania powierzchni może obejmować różne kombinacje czyszczenia chemicznego, płukania, suszenia, kontroli czystości i odpowiedniego pakowania.
Nie oznacza to jednak, że każdy komponent jądrowy musi być sterylny albo zawsze przechodzić te same badania laboratoryjne.
Zakres badań i dokumentacji wynika z wymagań konkretnej instalacji, kontraktu i procedur jakościowych.
Najważniejsza różnica wynika z celu prowadzonego procesu.
W przypadku czystości tlenowej priorytetem jest ograniczenie ryzyka wynikającego z obecności zanieczyszczeń mogących reagować niebezpiecznie w środowisku o podwyższonej zawartości tlenu.
W sektorze jądrowym wymagania czystości mogą być znacznie szersze i dotyczyć różnych rodzajów zanieczyszczeń w zależności od funkcji danego komponentu.
| Obszar | Czystość tlenowa | Wymagania czystości w sektorze jądrowym |
|---|---|---|
| Główny cel | Ograniczenie zanieczyszczeń zwiększających ryzyko zapłonu w środowisku tlenowym | Zapewnienie poziomu czystości wymaganego dla konkretnego komponentu, układu lub procesu |
| Typowe zanieczyszczenia | Oleje, smary, pozostałości organiczne i cząstki stałe | Cząstki, pozostałości chemiczne, oleje, wilgoć lub inne zanieczyszczenia określone w specyfikacji |
| Sposób weryfikacji | Zależny od przyjętego poziomu czystości i procedury | Zależny od wymagań projektu, klasy komponentu i procedur jakościowych |
| Dokumentacja | Według specyfikacji zastosowania tlenowego | Według wymagań kontraktowych, norm i systemu jakości danego projektu |
W obu przypadkach kluczowe znaczenie ma więc nie sama nazwa poziomu czystości, ale konkretne kryteria, które musi spełnić powierzchnia.
Dobór technologii powinien rozpocząć się od określenia medium roboczego, materiału, warunków eksploatacji oraz wymagań zapisanych w dokumentacji technicznej.
Na tej podstawie można ustalić dopuszczalne rodzaje zanieczyszczeń, wymagany poziom czystości oraz sposób jego potwierdzenia.
Nie w każdym przypadku potrzebna jest ta sama technologia, dlatego proces może obejmować inne etapy dla armatury tlenowej, a inne dla komponentu wykonywanego dla przemysłu jądrowego.
Przy bardziej złożonych wymaganiach wykorzystuje się również odpowiednio dobrane mycie specjalistyczne elementów i instalacji.
Jeżeli interesuje Cię przede wszystkim przygotowanie komponentów do pracy z tlenem, podstawy procesu opisaliśmy szerzej w materiale co to jest czystość tlenowa i dlaczego jest ważna.
Czystość tlenowa i wymagania czystości stosowane w sektorze jądrowym dotyczą kontroli zanieczyszczeń, ale wynikają z innych zagrożeń i innych wymagań technicznych.
Czystość tlenowa koncentruje się przede wszystkim na przygotowaniu komponentów do bezpiecznej pracy w środowisku tlenowym.
W projektach dla sektora jądrowego poziom czystości jest natomiast określany indywidualnie dla konkretnego elementu, układu i zastosowania.
Dlatego przed rozpoczęciem procesu czyszczenia warto ustalić dokładne kryteria odbiorowe oraz sposób ich późniejszej weryfikacji.
TRAWIALNIA.EU
Dobieramy technologię do rodzaju materiału, zanieczyszczeń oraz wymagań określonych dla danego zastosowania.
Skontaktuj się z nami i przekaż dokumentację techniczną lub wymagania dotyczące poziomu czystości.
Nie przegap najważniejszej konferencji biznesowo-naukowej roku!
Wspieramy edukację dzieci - dochód trafia do Fundacji Serca Kreacja
