GTAW / TIG (Gas Tungsten Arc Welding) spawanie łukowe w osłonie gazu obojętnego przy zastosowaniu nietopliwej elektrody wolframowej, osłona łuku gazem dostarczanym z zewnątrz


TOPTIG (Tungsten Inert Gas)  opracowana przez firmę AIR LIQUIDE WELDING nowa metoda spawania robotem przemysłowym będącą kombinacją jakości spawania metodą TIG z wydajnością metody spawania MIG. Istotą nowej technologii jest opatentowany palnik, w którym drut wypełniający jest poprowadzony poprzez palnik pod bardzo małym kątem do elektrody wolframowej.

 
PAW (Plasma Arc Welding) spawanie łukowe nietopliwą elektrodą wolframową w osłonie gazów obojętnych

GMAW (Gas Metal Arc Welding) spawanie łukowe przy zastosowaniu ciągłej elektrody metalowej, osłona łuku gazem dostarczanym z zewnątrz

MIG (Metal Inert Gas Welding) spawanie łukowe elektrodą topliwą w osłonach gazów obojętnych

MAG (Metal Active Gas Welding) spawanie łukowe elektrodą topliwą w osłonach gazów aktywnych

FCAW (Flux Cored Arc Welding) spawanie łukowe przy zastosowaniu drutu proszkowego, osłona łuku topnikiem zawartym w drucie, dodatkowa osłona gazem dostarczanym z zewnątrz

LBW (Laser Beam Welding) spawanie laserowe przy zastosowaniu skoncentrowanej i spójnej wiązki światła zogniskowanej na złączu

SMAW (Shielded Metal Arc Welding) spawanie łukowe elektrodą metalową, osłona łuku w wyniku rozkładu otuliny elektrody

SAW (Submerged Arc Welding) spawanie łukowe drutem, osłona łuku poprzez topnik otulający łuk

Istota odporności stali na korozję

Proces korozji jest dążeniem metali do przejścia w naturalny dla nich stan utleniony. Metale do których należy chrom, glin i tytan charakteryzują się podwyższoną odpornością korozyjną w niektórych środowiskach. Żelazo oraz jego stop żelaza z węglem mają niewielką odporność korozyjną.

Różne zachowania się metali związane są z tworzeniem się na ich powierzchni cienkiej warstewki, która chroni metal przed korozją. Zjawisko to zwane jest pasywacją powierzchni. Szczególną skłonność do pasywacji wykazuje chrom i nikiel, co uzasadnia stosowanie tych metali jako głównych dodatków stopowych do stali nierdzewnych. Już przy zawartości 12% chromu, stal wykazuje zdolności pasywacyjne. Przy bardziej agresywnych środowiskach konieczne jest stosowanie stali o podwyższonej zawartości chromu oraz innych dodatków stopowych.

Dla wyrobów finalnych ze stali nierdzewnej przyjmowana jest trwałość na ponad 50 lat eksploatacji.

Istnieją jednak przypadki korodowania stali nierdzewnej spowodowane:

Objawy korozji stali nierdzewnych są różne. Można zauważyć że korozja pojawia się przeważnie na wszelkiego rodzaju niejednorodnościach wewnętrznych metalu (wtrącenia niemetaliczne, wydzielenia, odkształcenia) i zewnętrznych (krawędzie, zarysowania, wgniecenia, resztki zgorzeliny, osady itd.). Natomiast powierzchnie gładkie i jednorodne są zdecydowanie bardziej odporne na ten typ korozji. Dlatego tak ważne jest odpowiednie wytrawienie i pasywacja powierzchni.

Do podstawowych typów korozji należą:

korozja równomierna (ogólna) - zachodzącą na całej powierzchni. Stosunkowo najmniej groźna, gdyż polega na równomiernym zaatakowaniu całej powierzchni stali nierdzewnej. W wyniku tego grubość wyrobu stalowego zmniejsza się równomiernie, z jednoczesnym zmniejszeniem się ogólnej wytrzymałości korodowanego elementu. Zapobiega się poprzez m.in. okresową pasywację powierzchni.

korozja międzykrystaliczna - zachodząca gdy ośrodek aktywny atakuje granice ziaren bez naruszania ich wnętrza. Tego rodzaju korozja rozprzestrzenia się w głąb metalu po granicach ziaren, co powoduje naruszenie spójności metalu. Agresywne środowisko korozyjne bądź „wyłuskuje" poszczególne ziarna z powierzchni stali, zmniejszając tym samym grubość ścianek, bądź też bez dostrzegalnych oznak zewnętrznych narusza spójność pomiędzy poszczególnymi ziarnami. Korozja międzykrystaliczna należy do najbardziej groźnych typów korozji.

korozja naprężeniowa - zachodząca na skutek istnienia w metalu naprężeń własnych. Miejsca materiału o różnych naprężeniach mają rozmaite ilości energii wewnętrznej, co w obecności roztworów prowadzi do powstania ogniw lokalnych, które z kolei powodują korozję. Mogą to być naprężenia zarówno wywołane działaniem sił zewnętrznych jak i naprężenia z uprzednich procesów technologicznych np. zginania , spawania. Przejawem tego typu korozji są pęknięcia

korozja wżerowa - zachodzącą gdy metal atakowany jest tylko w pewnych miejscach powierzchni (korozja miejscowa) w skutek czego powstają w tych miejscach zagłębienia zwane wżeram - punktowy ubytek masy stali. Przebieg procesu korozji wżerowej związany jest z działaniem lokalnego ogniwa, które tworzy się pomiędzy dużą spasywowaną powierzchnią stali stanowiącą katodę, a miejscową zdepasywowaną strefą stanowiącą anodę. Szybkość rozpuszczania się metalu na anodzie jest bardzo duża, w konsekwencji czego następuje w bardzo krótkim czasie przebicie (perforacja) ścianek, bez większego ubytku masy poza zaatakowanym miejscem. Korozja wżerowa stali odpornych na korozję występuje najczęściej w środowiskach wodnych zawierających jony halogenkowe, tj. jony chloru, bromu, jodu.

korozja zmęczeniowa - Zjawisko korozji zmęczeniowej jest zjawiskiem występującym na skutek współdziałania środowiska korozyjnie agresywnego i cyklicznych lub zmiennych naprężeń, co w konsekwencji prowadzi do pękania metalu. Oddziaływanie naprężeń sprawia, że zostaje naruszona warstewka ochronna (warstewka pasywna) na stali odpornej na korozję, skutkiem czego atakowany jest obszar metalu niechronionego (odsłoniętego).

korozja szczelinowa - pojawia się w szczelinach i zagłębieniach konstrukcyjnych, pod uszczelnieniami, główkami śrub i nitów, pod osadami i zgorzeliną oraz we wszelkiego rodzaju pęknięciach. Korozja szczelinowa powstaje w wyniku stopniowego zanikania warstewki pasywnej w szczelinach, w których na skutek utrudnionego napowietrzenia i zahamowanego dopływu tlenu, warstewka ta nie może się zregenerować. Zapobieganie korozji szczelinowej polega głównie na eliminowaniu szczelin, zwłaszcza konstrukcyjnych, już na etapie projektowania aparatów i urządzeń produkcyjnych.

korozja stykowa (galwaniczna) - zachodząca na styku dwóch metali lub stopów o różnych potencjałach, w konsekwencji czego powstaje ogniwo galwaniczne. Skuteczność działania ogniwa zwiększa się ze wzrostem różnicy potencjałów stykających się ze sobą dwóch metali w środowisku korozyjnym, np. zawierającym jony chlorkowe. Połączenie stali z metalem o innym elektrochemicznym potencjale, przy udziale elektrolitu sprawia, że metal mniej szlachetny ulega intensywnemu rozpuszczaniu, zwłaszcza gdy jego powierzchnia jest znacznie mniejsza w porównaniu z powierzchnią metalu bardziej szlachetnego.

Copyright © 2022 Chimimeca Polska Sp z o.o